Zondag is voor de meeste mensen een rustdag, maar dit was het allesbehalve voor ons. We zaten immers om 7u 's morgens aan het ontbijt samen met een Duitse, een Zwitser en een Israëliër om energie op te doen om de Cotopaxi (2de hoogste piek van Ecuador en tevens hoogste actieve vulkaan ter wereld, 5897m) tot aan de sneeuwgrens te beklimmen zijnde tot 4750m. Het was een test voor ons alle 5 want niemand kan voorspellen hoe men reageert op deze hoogte dus we moeten toegeven dat ook wij een beetje zenuwachtig waren voor wat ons te wachten stond.
We begonnen onze trektocht met gids op 4100m langs de zuidkant, de kant waar weinig toeristen komen. Na reeds enkele stappen bergop wisten we dat dit gene zever ging worden. Elke stap pakt direct op de adem en het vereiste dus wel wat concentratie om de juiste balans te vinden tussen ademhaling en het staptempo. De vergezichten waren adembenemend (canyons, steeds wijzigende flora, wilde lama's...). En dan... dan liet moeder-natuur zien dat zij nog steeds de sterkste is. Naarmate we hoger klommen (boven de 4400m) begon het eerst licht te regenen en dit ging daarna over in hagel en sneeuwbuien. We zijn uiteindelijk toch tot ons eindpunt geraakt, maar de afdaling konden we niet snel genoeg starten. Wat een tocht van 4u had moeten zijn is uiteindelijk 7uur geworden. Op de terugtocht naar ons hostel had iedereen toch wel wat last van zolang op die hoogte te verblijven vooral Katarina (het Duitse meisje) had hevige hoofdpijn maar dit laatste was na een nachtje slapen weer in orde.
Na een warme douche en een lekkere pizza waren we terug klaar voor de volgende dag.
Groetjes Hans en Khatleen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten